|
Zaterdagavond. Ik kijk naar een extra journaal op Nederland 1. Ik zie straaljagers vliegen, brandend afweergeschut en opstandelingen die schreeuwen om het vertrek van Qadhafi (ik hanteer de meest Arabische transcriptie). Ik schakel vrij snel over naar al-Jazeera. Zonder ondertiteling of voice-overs kan ik het nieuws toch net iets beter volgen. Eén van de voordelen als je Arabisch studeert. Uiteindelijk blijft het onduidelijk hoe het verder verloopt. Geen echt antwoord van de regering daar. Ik besluit te gaan slapen, morgen moet ik hardlopen.
Zondagochtend sta ik op om gelijk het nieuws op te halen. Nog niks nieuws. Ik besluit mezelf voor te bereiden op de tien kilometer van de Drunense Duinenloop. Voor het eerst ga ik mij wagen aan een dergelijke afstand. Ik kan mijn energie dus beter stoppen in de voorbereiding dan in Libië. Qadhafi wacht maar even. Het weer die dag is prachtig. Het lijkt wel of de lente stiekem een dag eerder begonnen is. De zon schijnt aan een strakblauwe hemel waardoor ik haast geneigd ben om op het terras te gaan zitten in plaats van mezelf in het zweet te werken. Het lopen gaat uiteindelijk beter dan verwacht. Na 44 minuten kom ik over de streep. Ik ben tevreden.
Na de finish gaan mijn gedachten gelijk uit naar Libië. Hoe zou het daar nu zijn? Zou er sprake zijn van een Arabische lente of blijft het geweld het land in duister hullen? Ik denk ook aan Qadhafi, de bijna gevallen dictator. Stiekem hoop ik dat hij ook snel kan rennen. Misschien wordt het dan zonniger voor hem.
20-3-2011 © Tekst: Kevin Klerx – Foto: Ad v Kessel
|
