Jarenlang heb ik me afgevraagd waarom ik steeds in de fout ga bij het bepalen van de richting van de door mij af te leggen weg. Mijn oriëntatiegevoel is sterk ontregeld en zelfs in Elshout slaag ik er in te verdwalen. Hectoliters benzine heeft het mij al gekost om een verkeerd ingeslagen weg in omgekeerde richting te vervolgen. Soms is het nog gekker. Mijzelf kennende rijd ik weleens bewust de andere kant op dan die welke ik eigenlijk in gedachten had. Dan blijkt dat ik deze keer toch goed zat met mijn aanvankelijke veronderstelling.

Nu heb ik enkele jaren geleden kennisgemaakt met de Tom Tom-juf, maar dat leidde tot nu toe niet tot een innige relatie. Steeds verdenk ik haar ervan dat ze mij in Leeuwarden wil afzetten in plaats van Maastricht. En mijn eigenwijsheid wordt dan ook vaak op indringende wijze op de proef gesteld. ’Probeer om te keren’, beveelt de juf mij. Maar haar overtuigingskracht is ontoereikend om mij van koers te doen veranderen. Als ik dan stuit op een doodlopende weg of een verkeerd plaatsnamenbord moet ik haar nederig excuus vragen, omkeren en hopen dat ze niet boos wordt.

Sinds kort ben ik achter de oorzaak gekomen. Ik leid aan een syndroom, dat je zou kunnen karakteriseren als een ‘Gestoord Noord-Zuid Syndroom’. Een vriend van mij bekende onlangs aan hetzelfde syndroom te leiden. Over de oorzaak had hij jaren nagedacht en was daarbij tot de volgende conclusie gekomen: “Vroeger, toen wij op de jongensschool in Haarsteeg zaten kregen wij op voortreffelijke wijze aardrijkskundeles. Alle plaatsen boven de 500 inwoners konden wij precies op de grote wandkaart van Nederland aanwijzen. Maar met de plaats waar die kaart was aangebracht was iets mis. Hij hing namelijk aan de zuidelijke muur van het klaslokaal. Het noorden van Nederland wees dus naar het zuiden. Dat is hetzelfde als wanneer Nederland op zijn kop hangt. Daar hebben wij steeds het gevoel van overgehouden dat mensen die niet op de Lambertusschool in Haarsteeg waren onderwezen steeds de verkeerde richting insloegen als ze zich noord- of zuidwaarts begaven.”

Tegen deze logica verzet ik me niet. Ik ben veel te blij dat ik nu de oorzaak van mijn falend richtingsgevoel ken. Wat ik me wel afvraag is het volgende. Zouden alle leerlingen van de vroegere Lambertusschool nu tobben met hetzelfde probleem? Is die wandkaart bewust aan de verkeerde muur gehangen? Als dat zo is dan wordt het tijd om in actie te komen. Ik roep alle slachtoffers van dit misbruik op te protesteren en alsnog een fikse schadevergoeding te eisen voor de vele nodeloos afgelegde en dus milieuvervuilende kilometers. En doe er gerust een schep bovenop om genoegdoening te krijgen voor het aangedane leed. In deze tijd van zich openbarend kindermisbruik lijkt mij een aangespannen proces kansrijk om tot een veroordeling te komen.

10-02-2011 © tekst André van der Heijden

Deel deze pagina