| Het Rijke Vlijmense Wielerleven 6 |
|
Leo (Lei) Pepels (1921)
We zijn op weg naar de Heisteeg. Dat klinkt bekend, want het zou zomaar in Vlijmen kunnen zijn, maar we moeten iets verder van huis. Naar Limburg, Stein om precies te zijn. Want daar woont de oudste nog levende winnaar van de Ronde van Vlijmen. Negentig jaar oud en misschien niet meer zo vlug ter been, maar nog bijzonder kwiek van geest. Aan de telefoon, toen we onze afspraak maakten, zaten we al vlug midden in de wedstrijd. De demarrages waren niet van de lucht en de tegenstanders, allemaal sneller in de eindsprint, moesten eraf en werden genadeloos gelost. We hebben nogal wat vragen, dus dat kan nog wat gaan worden. De oorlog zit in zwart-wit-beelden in ons geheugen en het lijkt onbegrijpelijk dat er überhaupt nog aan sport gedaan werd. Hoe ging dat? Wat betekende sport in de oorlog? Hoe werd er naar de sport en sporters gekeken? Veranderde de sport de kijk op de bezetter en hoe zat het met de tewerkstelling in Duitsland? Hoe kwamen de renners aan hun materiaal, want de Duitsers waren toch gek op onze fietsen? Hoe ging het met het trainen, was er geen avondklok? En hoe zat het met het vervoer, hoe kwamen de renners op de koersen? Al in de oorlog werd hij onafhankelijke, een categorie waarbij zowel bij de amateurs als bij de beroepsrenners gekoerst kon worden. Zo wist hij in België vier koersen te winnen. Na de oorlog bleef hij als onafhankelijke rijden; hij werd pas professional toen hij in 1948 de eerste Ronde van Nederland mocht meerijden. Lei maakte deel uit van een Limburgse ploeg, werkte zich als knecht van Albert van Schendel, Jan Lambrichs en Huub (in Limburg veelal Sjaak genoemd) Sijen helemaal uit de naad, om er na afloop achter te komen, dat hij amper negentig gulden verdiend had. Toen gaf hij er de brui aan. Het bestaan als profrenner was te ongewis en leverde te weinig op om er behoorlijk van te kunnen leven.
Deel deze pagina
|
Leo Pepels – Lei op zijn Limburgs – weet het nog precies. Hij begon met koersen in 1940 en werd lid van de net opgerichte wielerclub De Bergklimmers. Ieder jaar ging hij beter rijden. Helaas vielen zijn beste jaren (1943 – 1945) precies in de oorlog. Als hij op zijn praatstoel zit, is er geen houden meer aan: hij raakt maar niet uitgepraat over het wielrennen. Te midden van zijn immense archief (boeken, tijdschriften, foto’s, prijzenkast) demarreert Lei vanaf het begin. Oef, er moet al meteen een tandje bij om hem te volgen! Zijn enthousiasme over de wielersport spat er vanaf. Als eerste tovert hij een uniek relikwie te voorschijn: de beker voor de winnaar van de Ronde van Vlijmen van1943!
Eerder op de dag was Lei met de trein naar ’s-Hertogenbosch gereisd. Daar werd allereerst in de Sint Jan naar de kerk gegaan. Vervolgens ging het op de fiets, onder het spoor door, naar Vlijmen. Hij reed op houten wielen. Materiaal was schaars, aluminium wielen waren niet te krijgen of onbetaalbaar, om over tubes maar te zwijgen. Die werden tig keer gerepareerd en was het loopvlak versleten, dan werd er een binnenband opgelijmd als nieuw loopvlak. Hij had het geluk bij een transportbedrijf te werken, waardoor hij vrijgesteld werd van tewerkstelling in Duitsland. Bij de meeste koersen doken SS’ers en NSB’ers op, die de renners naar hun Ausweis vroegen, het legitimatiebewijs dat bepaalde of je wel toestemming had om aanwezig te zijn waar je je bevond. Niet alleen vanwege zijn sportieve prestaties is de oorlog voor Lei onvergetelijk gebleven. Onderweg naar de Ronde van Hilversum werd op het station van Utrecht, waar hij moest overstappen, een jongen aangehouden. Die probeerde hard weg te rennen, maar hij kwam niet ver. Twee Gestapo’s trokken hun pistool en schoten hem neer.
Steenbakkers en Cor Wijdenis naar Amsterdam, waar kilo’s spek, op de rug meegenomen, werden afgeleverd omdat vervoer met de trein wel eens tot aanhouding, confiscatie of nog erger kon leiden.
Na zijn profloopbaan ging Lei motorrijden en hij blonk vooral in terreinritten uit. In 1960, toen zijn zoon Henri ging koersen, keerde hij terug in de wielersport, eerst als ploegleider bij Heynen Motors en later als veteraan, waar hij een prijzenkast vol met bekers bij elkaar reed, en zelfs in 1981 in La Roche (België) nog wereldkampioen wist te worden.
- Kom op met die aansluiting Vijfhoevenlaan!
- Afdekken met takken, deel 2
- De plank misgeslagen met Plein
