De Godfather van het Vlijmense Wielrennen

Piet Libregts (16 februari 1930) 

Vlijmenaar Piet Libregts heeft een lange carrière binnen de wielersport op zijn C.V. staan. Van 1947 tot en met 1985 was hij binnen de wielersport op allerhande terreinen actief, en vanwege deze staat van dienst mag hij met recht de Godfather van het Vlijmense wielrennen genoemd worden.

Piet de wielrenner
Vijf jaar lang beoefende Piet zelf de wielersport. Net na de oorlog, in 1947, op zijn zeventiende jaar, kocht hij een racefiets, begon te fietsen en kwam tot 1952 in wedstrijden uit. De eerste twee jaar reed hij als nieuweling. Omdat alle Bossche wielerclubs in de oorlog opgeheven waren en Vlijmen zelf nog geen wielerclub kende, werd hij werd lid van W.C. Het Zuiden in Eindhoven.

1951: Piet Libregts op kop tijdens het Kampioenschap van Nederland op het circuit van Zandvoort. (part.coll.)

1947: Piet Libregts als nieuweling. (part.coll.)

Overwinningen wist hij niet te behalen, maar met acht tweede plaatsen was hij er wel een aantal keren dichtbij. Drie seizoenen reed hij bij de amateurs, waarbij hij vooral opviel door zijn aanvallende manier van rijden. Dikwijls reed hij zonder overleg zo’n zeventig tot tachtig kilometer voorop, om daarna te bezwijken voor de overmacht van het peloton.

1948, Boxmeer: Weer geen overwinning! Adri Braspennincx is Piet (verscholen achter hem) te vlug af in de sprint. (Archief Frank Libregts)

1949, Valkenburg: Het startschot is nog niet gegeven, of Piet sprint al weg. (in het midden met witte pet) (Archief Frank Libregts)

Piet de bestuurder
Nadat Piet na twee sleutelbeenbreuken in 1952 is gestopt, probeert hij het in 1955 nog even, maar dan besluit hij zijn actieve wielercarrière. Hij treedt toe tot het bestuur van de Vlijmense wielerclub De Zwaluw en is hiervan ook nog enige jaren voorzitter.

In zijn functie als voorzitter van w.c. de Zwaluw spreekt Tiny Wolfs toe na een van diens vele successen. (Archief Frank Libregts)

Piet de soigneur (verzorger/masseur)
Via Jo Hulshof komt Piet midden jaren vijftig in contact met Gerrit Schulte. Hij zegt het loodgietervak adieu en wordt loopjongen (manusje van alles) van Gerrit in de zesdaagsen, waarin toen nog daadwerkelijk zes dagen 24 uur per dag gefietst werd. Na de eerste leerjaren (1955-1956), waarin hij van Jan van Dinteren de fijne kneepjes van het soigneurvak leert en ook een diploma sportmassage haalt, wordt hij soigneur bij Peter Post. Negen jaar lang was hij de verzorger van Post, die eerst een koppel vormde met Rik van Looy en later met Fritz Pfenninger de zesdaagsen beheerste.In de jaren 1957 – 1965 werkte hij ’s winters in alle sportpaleizen van Europa en was hij in maar liefst 87 zesdaagsen present. ’s Zomers was hij op pad met diverse wegploegen en deed onder andere twee Olympische Spelen, vier keer de Tour, diverse wereldkampioenschappen, klassiekers en buitenlandse etappewedstrijden. Zo werkte hij als soigneur met tal van grote kampioenen, naast de al genoemde vedetten ook nog met renners als Jan Janssen, Rik van Steenbergen en Henk Nijdam.

Piet geeft wereldkampioen Rik van Looy een massage tijdens een zesdaagse. (Archief Frank Libregts)i	1965: Bugdahl, Janssen en Post, winnaars van de Zesdaagse van Antwerpen. Piet ondersteunt Jan Janssen. (part.coll.)
Piet als verzorger van Gerrit Schulte en Peter Post, hier in de Ronde van Nederland van 1958. (part.coll.)	Ook in de Ronde van Polen (1958) was Piet als verzorger aanwezig, hiet met Bart van de Ven. (Archief Frank Libregts)

Piet de manager

Verslaggever Fred Racké interviewt Piet voor aanvang van de zesdaagse van Amsterdam. Peter Post staat klaar om te vertrekken. (Archief Frank Libregts)

Na zijn nomadenjaren als soigneur, waarin hij tien van de twaalf maanden van huis was, wilde Piet wel eens wat anders. Juist op dat moment liep hij in de Zesdaagse van Brussel zakenman Kurt Vyth tegen het lijf. In dienst van deze Amsterdamse zakenman organiseert hij in 1966 voor het eerst in 31 jaar weer de Zesdaagse van Amsterdam (in het RAI-gebouw) en wordt hij ploegleider van de Acifit amateurwielerploeg. In totaal organiseerde Piet vier zesdaagsen in Amsterdam, en ook hielp hij mee met het opnieuw opzetten van de Ronde van Nederland. Als Kurt Vyth overlijdt, gaat Piet voor Nico de Vries, een Nederlandse oliebaron, werken.

Piet de ploegleider
Ook in dienst van Frisol organiseert Piet weer de Ronde van Nederland en zet hij opnieuw een wielerploeg op poten. De Frisol-ploeg, eerst met amateurs en later van 1973 tot en met 1977 met professionals, groeit onder zijn ploegleiderschap uit tot een Europees topteam. Hennie Kuiper wordt wereldkampioen (Mettet 1975), Fedor den Hertog wint de Tour de l’Avenir (1973), Jan Raas Milaan-SanRemo en de Amstel Gold Race (1977), en Fedor, Theo Smit, Henk Poppe, Cees Priem en Don Allan winnen ritten in de Tour de France en/of de Vuelta d’Espagna. Ondanks de geweldige successen besluit Nico de Vries in 1978 te stoppen met de Frisol-wielerploeg.

Ploegleider Piet in de volgauto, hierboven met enfant terrible Fedor den Hertog, en daarnaast met de al even onberekenbare Tourwinnaar (1973) Louis Ocana. (Archief Frank Libregts en part.coll.)

Piet de bondscoach
Piet is ondertussen bondscoach geworden van de Nederlandse amateurs en profs tijdens de wereldkampioenschappen, en niet zonder succes. Want Jan Raas, Gerrie Knetemann en Joop Zoetemelk worden alle drie onder zijn leiding wereldkampioen. Toch wordt hij in 1985 door de KNWU bedankt voor zijn diensten omdat de prestaties van de amateurselectie onder de maat gebleven zouden zijn.

Bondscoach Piet en verzorger Ruud Bakker vangen een geëmotioneerde Gerrie Knetemann op na diens zege in het wereldkampioenschap (Nürburgring 1978) (part.coll.)

Piet de adviseur
In 1991 keert Piet voor de laatste keer terug in de wielersport, als technisch adviseur bij de wielerploeg van TVM, waar zijn toenmalige schoonzoon Gert-Jan Theunisse deel van uit maakt. Ook voorziet hij een andere schoonzoon, Olympisch en Wereldkampioen mountainbiken Bart Brentjens, nog van advies.

Piet de Kampioenenmaker
In 2001 gaat de gezondheid van Piet sterk achteruit. Een tumor in de buik zorgt voor ernstige klachten. Hij wordt zelfs opgegeven, belandt begin 2004 als eerste bewoner in het hospice Francinus de Wind in Waalwijk, maar herstelt – na een cruciale operatie – wonderbaarlijk. Helaas wordt hij in 2007 opnieuw door het noodlot getroffen.

Voorblad van het Liber Amicorum, dat werd uitgegeven ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van Piet, die hier een ereronde rijdt met Peter Post (Jeroen Mantel)

Hij krijgt een herseninfarct, en verblijft sindsdien, halfzijdig verlamd, in verzorgingshuis Cunera in Heeswijk-Dinther. In december 2010 ontvangt hij voor zijn verdiensten in de wielersport uit handen van Joop Atsma, staatssecretaris en voormalig voorzitter van de wielerbond, het Gouden Wiel, de hoogste onderscheiding van de KNWU. Terecht wordt tijdens deze bijeenkomst de opmerking geplaatst dat Nederland momenteel een ploegleider van het kaliber Piet Libregts ontbeert.
Wat maakte Piet Libregts tot de kampioenenmaker die hij geweest is? Het antwoord werd meteen door de vraagsteller gegeven. Piet stelde de renner altijd centraal; die was (en is) altijd het belangrijkste. Hij cijferde zichzelf weg, was wars van uiterlijk vertoon en dacht nooit (en zeker te weinig) aan zichzelf.

Terug in de tijd: Piet bekijkt - en levert commentaar bij - een foto uit het Rijke Vlijmense Wielerleven. (foto: Ad van Kessel)

Vrienden van Piet Libregts-toertocht
De verdiensten van Piet zijn echter niet vergeten. Zijn oude poulains en vrienden komen ieder jaar begin oktober nog immer vol enthousiasme bijeen voor de Vrienden van Piet Libregts-sponsorfietstocht, waarbij de opbrengst naar het hospice Francinus de Wind gaat. En ook in verzorgingshuis Cunera komen de oude strijdmakkers regelmatig op bezoek.

Piet net voor de start van de toertocht in 2005. V.l.n.r. de huidige bondscoach Leo van Vliet, Piet, zijn broer Henny, oud-minister-president Dries van Agt, Peter Post en Jan Janssen, met iets daarachter Koos Tacx. (part.coll.)

Piet Temidden der Kampioenen

Herpen, september 2002: Op deze unieke foto staan op de achterste rij v.l.n.r. Leo van Vliet, Charles Taylor, Frank Libregts, Joop de Gans, Hans van Schayk, Herman Krott, Jeroen Mantel, Rene Libregts, Raymond Kerckhoffs en Bart Brentjens. Op de middelste rij staan v.l.n.r. Fred Rompelberg, Cees Priem, Remie de Moor, Ton Vissers, Tiny Rompelberg, Jan Janssen, Lieske Libregts, Wim van Drunen, Koos Tacx, Hennie Libregts, Petra Libregts, Carel Hamelinck, Gerard Koel, Piet Rentmeester, Jules Bruessing, Karel Dierick en Hennie Kuiper. Op de voorste rij zittend v.l.n.r. Rik van Looy, Lomme Driessens, Piet Libregts, Gé Peters en Peter Post. (foto: website Fred Rompelberg)

Bronnen:
• Piet Libregts, kampioenenmaker, Liber Amicorum 2000, Jeroen Mantel
• Wielerexpress 1991, Jan Zomer
• Wielerexpress 2001, Jan Zomer
• Een eeuw Nederlandse Wielersport, 1980, Wim van Eyle
• Zesdaagse Carrousel, 1967, Ger Schuurman
• Diverse krantenartikelen, o.a. :
- Brabants Dagblad d.d. dinsdag 3 januari 1961
- Algemeen Dagblad Sport en Sportwereld d.d. zaterdag 10 augustus 1974
- De Telegraaf d.d. zaterdag 18 juli 1987
- Brabants Dagblad d.d. zaterdag 25 oktober 2003
• Archief Frank Libregts
• www.fredrompelberg.com
• Helden-Wielersport in Brabant no. 10-2011, blz.43-50, Een leven lang wielrennen, Jos de Louw

© 2011, Ben Libregts

Deel deze pagina